Karin Witkam, Advies & Support

Vijf jaar. Zo lang is het geleden dat ik voor het laatst een blog schreef. Niet omdat er niets gebeurde – integendeel. De afgelopen jaren waren gevuld met beweging, groei, uitdagingen en vooral veel mooie momenten. Zowel zakelijk als privé heb ik stappen gezet die me gevormd hebben tot wie ik nu ben. En nu, na een indrukwekkende reis en een hernieuwd besef van wat écht belangrijk is, voel ik dat het tijd is om weer te schrijven. Om te delen. En om opnieuw verbinding te maken.

Een reis die raakte

Een van de hoogtepunten van de afgelopen periode was zonder twijfel de reis die ik onlangs maakte met mijn zoon van 21. Samen trokken we naar Singapore en Indonesië – een avontuur dat ons niet alleen dichter bij elkaar bracht, maar ook diepe indruk op ons maakte.

Singapore verraste met zijn futuristische skyline, smetteloze straten en multiculturele flair. Maar het was vooral Indonesië dat mijn hart raakte. De overweldigende natuur, de rijke cultuur, de geuren, kleuren en geluiden – het was een feest voor de zintuigen. Maar bovenal waren het de mensen die me bijbleven. Hun warmte, gastvrijheid en oprechte vriendelijkheid raakten me diep. Of we nu de indrukwekkende Borobudur-tempel bezochten op Java, ronddwaalden over de kleurrijke markt in Ubud op Bali, snorkelden op Gili Trawangan of verbleven in het kleine dorpje Bukit Lawang op Sumatra – overal werden we met open armen ontvangen. In Bukit Lawang maakten we wandelingen door de weelderige jungle, waar we oog in oog stonden met orang-oetans en zelfs olifanten. Mensen namen de tijd voor een praatje, deelden hun verhalen, hun eten, hun glimlach. Het voelde als thuiskomen in een wereld die zo anders is, maar waarin zorg voor elkaar nog vanzelfsprekend is

Zorg als vanzelfsprekendheid

Tijdens die reis realiseerde ik me opnieuw hoe waardevol het is om voor elkaar te zorgen. Niet alleen binnen de familie, maar ook in de bredere gemeenschap. In Indonesië is het normaal dat buren voor elkaar koken, dat jong en oud samenleven, dat niemand wordt vergeten. Die vanzelfsprekendheid van zorg – die mis ik soms in onze westerse samenleving.

We leven in een wereld waarin individualisme vaak de boventoon voert. Waarin we druk zijn met werk, verplichtingen, prestaties. Waarin we soms vergeten om écht te kijken naar de mensen om ons heen. Naar de buurvrouw die zich eenzaam voelt. De oudere man die moeite heeft met boodschappen doen. De alleenstaande moeder die snakt naar een moment van rust.

Die reis heeft iets in mij wakker gemaakt. Een verlangen om opnieuw maatschappelijk betrokken te zijn. Om mijn tijd, energie en ervaring in te zetten voor mensen die een steuntje in de rug kunnen gebruiken. Niet groots of meeslepend – maar juist klein, dichtbij, menselijk.

Een nieuwe richting

De afgelopen tijd heeft me aan het denken gezet. De reis, de ontmoetingen, de gesprekken – ze hebben me geraakt en iets in beweging gezet. Ik voel een sterk verlangen om weer iets te betekenen voor anderen. Niet vanuit een groot plan of ambitie, maar vanuit het hart. Vanuit het besef dat kleine gebaren een groot verschil kunnen maken.

Ik wil mijn tijd en energie ook inzetten voor mensen die het nodig hebben. Voor wie even vastloopt, zich alleen voelt, of simpelweg wat steun kan gebruiken. Dat kan in de vorm van een luisterend oor, een helpende hand of gewoon door er te zijn. Dichtbij, persoonlijk, betrokken.

Wat ik precies ga doen, daarover binnenkort meer. Maar dat het iets zal zijn waarin menselijkheid en verbinding centraal staan, dat staat vast. Want uiteindelijk draait het daar voor mij om: om écht contact, om aandacht, om zorg voor elkaar.

Op mijn Instagram en Facebook-pagina heb ik een aantal foto’s en verhalen gedeeld van onze reis. Neem gerust een kijkje als je nieuwsgierig bent naar de beelden achter deze woorden. Ze geven een inkijkje in wat ons zo geraakt heeft – en hopelijk inspireren ze ook jou om stil te staan bij wat er écht toe doet.

Impact maken in de voedseltransitie

Naast mijn persoonlijke en maatschappelijke betrokkenheid, heb ik de afgelopen jaren ook met veel plezier en toewijding gewerkt aan projecten binnen FoodDelta Zeeland. In deze rol heb ik mogen bijdragen aan de beweging richting een duurzamer en toekomstbestendig voedselsysteem – een thema dat me na aan het hart ligt.

Zo heb ik diverse inspirerende bijeenkomsten mogen organiseren, waar ondernemers, beleidsmakers, onderzoekers en andere betrokkenen samenkwamen om kennis te delen en elkaar te versterken. Daarnaast verzorg ik ieder half jaar het FDZ-magazine, waarin we verhalen brengen over innovatie, samenwerking en vooruitgang binnen de Zeeuwse foodsector. Het is telkens weer bijzonder om te zien hoeveel mooie initiatieven er ontstaan in onze regio.

Een ander recent hoogtepunt was mijn bijdrage aan de korte film FoodDelta Zeeland 2050, die in juni is uitgebracht. Deze film schetst een toekomstbeeld waarin Zeeland is uitgegroeid tot een toonaangevend internationaal centrum voor voedseltransitie. Het was inspirerend om mee te werken aan een project dat niet alleen vooruitkijkt, maar ook aanzet tot actie in het hier en nu.

De combinatie van deze werkzaamheden en mijn hernieuwde maatschappelijke betrokkenheid voelt als een natuurlijke samensmelting van hoofd, hart en handen. En ik kijk ernaar uit om die lijn de komende tijd verder door te trekken.

Tot slot vooruitkijken

Deze blog is een eerste stap. Een terugkeer naar het schrijven, naar het delen, naar het verbinden. Ik kijk ernaar uit om jullie de komende tijd mee te nemen in mijn plannen, ideeën en ervaringen. En wie weet – misschien raken we onderweg iets in elkaar aan. Want uiteindelijk draait het daar om: om verbinding, om zorg, om samen.

Liefs,

Karin